MOGEN WIJ WAT DOEN? (Citaat)

 

 

(Het kan ook haast niet anders, want door het lezen van zo veel boeken met een zo diepe geestelijke vitaliteit komt er onherroepelijk een enorme werking op gang en ontstaan intense verlangens om dat alles tot anderen te brengen. Het stellen van die vraag is dan ook een heel goed teken, want nu blijkt reeds dat er echt kontakt is en er gevoelskracht opborrelt. Er is nu baring en de pijn daarvan dringt door tot het dagbewustzijn en schreeuwt nu om daadkracht en scheppende openbaring. Je hebt het gevoel dat je uit elkaar zult barsten van dadendrang. Het hogere leven roert zich nu al op ongekende kracht!

Maar nu wordt het tevens gevaarlijk!

Nu wil de mens spuien. Alles wat door de boeken in hem kwam dringt zich nu op en brengt een wildheid te weeg in ons gevoel. De buitenwereld die van dit alles niet de minste last heeft, moet zich nu maar schrap zetten, want 'wij zullen wel even....' Maar wat willen wij nu eigenlijk?

Waartoe zijn wij in staat? In hoeverre kunnen wij iets doen? Laten wij nu eens onderzoeken wat onze mogelijkheden zijn.

Wel, wij zijn mens en leven op aarde; wij bezitten ons leven en voelen veel voor een liefdevolle orde. Wij hebben scholing ontvangen en hebben van daaruit een baan; een beroep gekozen, of wij bouwden aan de voortgang door het stichten van een nieuw gezin.

Wij hebben kinderen of wij staan alleen.... in ieder geval bezitten wij onze maatschappij, waarin wij onze plaats hebben gekozen en waarvoor wij automatisch ook verantwoording aanvaardden. Op vele, vele manieren kunnen wij nu functioneren in dat geheel. Vanuit ons eigen gevoel bezitten wij nu minder of meer de rechtvaardigheid, eerlijkheid, hartelijkheid en verlangen wij naar oprecht dienen. Ook verlangen wij,bewust of onbewust naar een zekere erkenning. In ons werken manifesteren wij onze persoonlijkheid en wij voelen een diepe wens daarin dienstbaar te zijn voor het geheel en ook zouden wij - al zeggen wij dat niet - graag erkend worden. Maar, nu lazen wij de boeken , die juist op de diepere achtergronden van ons leven een stralend licht hebben geworpen. Ineens werd ons zo ontzettend veel duidelijk, over ons zelf, over onze levens toestand, over het waarom van bijna alles hebben wij nu gelezen. Dat grote Licht beschijnt nu plotseling alles waarin wij leven en waarmee wij te maken hebben en nu, ineens, zien wij overal oplossingen voor, want het is toch duidelijk; alles moet anders. Wij keken in de keuken van de geest en zagen hoe het potje toebereid moet worden en nu denken wij er al over meteen maar een eigen restaurant te openen. Ja,dat is het, dat voelen wij heel duidelijk; wij moeten dit machtige nu aan anderen voorzetten. Dat is het dus, wat ons te doen staat.....,daarnaar verlangen wij nu intens! Maar,hoe doen wij dat nu? Het gaat immers om een 'wereldzaak'! Dat moet op z'n minst groots worden aangepakt. En daar gaan dan onze gedachten.

Voorbeelden genoeg voorhanden. Grote ondernemingen genoeg om de kunst af te kijken.

Belangrijk is het, zo weten wij dan direct, dat er een grote reclamecampagne komt. De mensen moeten er voortdurend mee worden geconfronteerd. Het moet als het ware van overal op de mensen afkomen. Confrontatie is ook een machtig middel. Confrontatie en misschien zelfs wel provocatie; in ieder geval moet het groots en spectaculair zijn. De wereld zal nu tot geestelijke ontwaking worden gebracht. 0, mijn God, wat is er niet zo al wat de mensen moeten weten...denk nu eens aan bijvoorbeeld de crematie. Je zou het van de daken moeten schreeuwen, nietwaar? En dan die afschuwelijke abortuskwestie...en niet te vergeten al het geweld. Nee, nee mensen van onze aarde, dat zullen wij jullie wel eens gauw allemaal verklaren; maak je borst maar nat, wij komen er aan! Het is nu zo gepiept! De hele maatschappij moet nu aan de kaak worden gesteld, want alles, ja letterlijk alles moet voortaan anders en daarvoor moeten 'zij' de Kosmische Wetten leren kennen!

En wij zijn nu adepten van een Goddelijke Universiteit en wij mogen nu de apostelen van de nieuwe tijd spelen.

Ja, ja, ja, dat zouden wij allemaal wel willen, goede lieve sullen die wij zijn. Opgepepte druiloren die wij zijn! Ja, zeker....opgepept tot en met, want van alles waarmee wij nu willen gaan leuren is er nog geen microgrammetje uit en door ons eigen leven geboren en verstoffelijkt. Nog niet één gedachte is van onszelf, ook al bezitten wij er nu zoveel dat het ons duizelt en wij volkomen doordraaien. Al die gedachten kregen hun 'slinger' vanuit een Ruimte die wij niet eens kennen. Wat wij daarvan weten hebben wij 'van horen zeggen' en nu willen wij al doen of alles van ons eigen 'ikke' is. Prompt vergeten wij wat wij waren voordat wij de eerste lettertjes lazen van dat mooie, machtige 'kind' Jeus van Moeder Crisje. Dat ligt nu geheel en al op een oneindige diepe achtergrond en wij vinden dat prima zo. Dat 'ligt nu achter ons', wij gaan nu voorwaarts!

Zo kijken wij nu rond en zoeken emplooi voor onze razende overweldigde gevoelens. Wij kennen vanuit onszelf nog geen andere middelen dan de aardse aanpak. Naar ons gevoel is het gewoon een kwestie van promoting.

Trouwens ook die meesters zullen het best zien zitten, want wij voelen ons eventjes bezield; dat zullen zij nog niet veel zijn tegengekomen, denken wij zo.....Ach,ach, wat een onzin, nietwaar?

Zo beleeft u het toch niet?

Dat is toch de praat van een aardbei, nietwaar en toch niets voor mondige, volwassen mensen? Dat zal toch wel nooit voorkomen?

0, nee? Dacht u dat? Nu wij kunnen u verzekeren dat dit zeer vaak voorkomt.

Kosmische stormen zijn er nodig om dat alles tot normale proporties terug te brengen. Terug naar 'af' zal het moeten gaan, want nu zouden wij uitsluitend brokken maken.

Wij scheppen nu leed, want wij 'rammen' een ander mens uit zijn gevoel - als hij dat goed vindt natuurlijk en dat is gelukkig meestal niet zo. Nu rommelen wij maar wat aan en wordt het volkomen napraten. Wij lopen de steevaste kans dat wij bij de eerste beste gelegenheid door de mand vallen, want nu zullen wij alles moeten ZIJN, wat wij zeggen en er zijn er al heel wat bezweken omdat hun facade in elkaar zakte. Reclame maken voor de geestelijke groei..., dat is hetzelfde als bloemen kweken met behulp van een zuignap van de loodgieter. Trekken en rukken aan het tere kweeksel om reuze bloemen te krijgen. Record ontwikkeling en nu kreunt en kraakt de ganse kosmos. Alles wordt nu overhoop gehaald en door elkaar gehusseld. Ware bombardementen beleven nu de anders-denkenden. Ongenadig krijgen zij op hun kop, want immers ZIJ moeten veranderen en wij zitten GOED???

Nu probeer het maar eens zo, dan kun je wat beleven. Gegarandeerd ga je naar de knoppen en kun je de rest wel vergeten voorlopig. Wie zo aan het werk wil gaan raust met een bulldozer door de Goddelijke Porceleinkast en brengt schade op schade aan in het harmonische Liefdewerk van de meesters. Nu gebeuren juist die dingen waar die meesters steeds voor hebben gewaarschuwd: GRIJP NIMMER BOVEN UW GEVOEL! Maar wij maken de enorme vergissing, de storm die thans in ons leven raast, aan te zien als ons eigen gevoel, en vanaf heden gaat het geheel verkeerd.)

 

(Probeer maar eens iets. Doe het gerust, maar dan wel op een wat kleinere schaal, zonder meteen alles op alles te zetten en er meteen die hele winkel van Onze Lieve Heer mee op het spel te zetten. Probeer het nu toch eens om zélf iets te schenken aan mensen die helemaal niet toe zijn aan het moois wat u ze zo van harte gunt. In het beste geval ziet u kans om ze een tijdlang danig te imponeren, zodat zij onder de indruk van de veelzijdigheid van uw 'gezag' het een en ander 'slikken', ze leven nu - let daar eens goed op - eigenlijk onder uw invloed, want hun eigen machientje kon immers zo hard nog niet lopen. Uw drijfkracht houdt hen in de greep en geeft hun karretje even een hogere snelheid. U houdt als het ware de plank waarvan zij afrijden eventjes extra schuin.

Nu gaat hun vehikel ineens loeihard; is me dat even een sensatie? Maar al gauw komt er het gevoel; 'als dat maar goed gaat:', want zo hard ging het immers nog nooit te voren. Om dat goed bij te sturen is ontzettend gevaarlijk, daarvoor moet je heel wat af trainen....ja, want gék zijn zij niet. Het is best leuk zo'n vaart. Mooi om eens even mee te maken, maar wel zolang het rechtuit gaat. Je zou er niet aan moeten denken wanneer er plotseling een scherpe bocht naderen zou, om maar niet te spreken van onverwachte ontmoetingen met voet- of andere 'gangers'. De zenuwen zou je er van krijgen. Al spoedig komt er een onuitgesproken wens om uit te stappen. Er openbaart zich een vaag gevoel van angst; een gewaarwording van gevaar dringt zich op aan de opgejaagde medemens. Nu komen de ingebouwde veiligheidsmechanismen in volle werking en klappen de remflappen van de ziel geheel uit. Onbewust maar niet mis te verstaan klinkt er nu: 'Blijf af van mijn leven, van mijn gevoel van mijn eigen vaart en snelheid; houd je handen thuis en BEMOEI JE MET JE EIGEN ZAKEN: En dat is midden in de roos, hardstikke raak en dat wordt nu een buil van jewelste ook nog, want hier was immers onze wil aan het werk op vreemd terrein. Hier werd een universeel recht geschonden. Hier vond iets plaats van 'inmenging in de binnenlanden van een ander mens'; in een uniek eigen specifiek mens; in een levenswet, zeggen de meesters; in een Evolutie op dat en dat niveau en nu kun je horen dat je je daar niet mee hebt te bemoeien. Nu komt ook het terugbijten en het gekraak, nu komt de tegenaanval en moet je heel eenvoudig de bal teruggekaatst incasseren. Dat lieve lezer, gebeurt er nu onherroepelijk.

Dat geschiedt wetmatig en volkomen natuurlijk omdat ieder leven souverein is en onaantastbaar zolang de eigen wil staat ingesteld op harmonie voor het beleven van een stadium. Pas als ook dat leven een grenstoestand bereikt, wordt het allemaal anders. Pas als er diepten beleefd zijn en uitersten, dan staat de ziel voor een ongekend en nieuw tijdperk, alleen dan is de hulp van een hogere afstemming mogelijk te aanvaarden en dan nog maar tijdelijk. Want nu is het alleen maar een aanwijzing van een nieuwe weg. Als wij het diep doordenken dan is het eigenlijk zo dat er niets te helpen valt. Altijd weer zal de mens zichzelf moeten evolueren. Er is geen enkel tekort, de ziel bezit immers ALLES, het is uitsluitend de disharmonie die de mens onbewustheid schenkt door eigen verkeerd voelen en denken. De grote kunst is nu als 'wetende' te kunnen afwachten tot wij worden geroepen. Af te wachten voor zover het een ander betreft als het aankomt op het geven van hulp, want in feite behoren wij zeer terughoudend te zijn in het betreden van andermans zielenleven. Nu ja, dat moet natuurlijk worden geleerd en daarmee gaan vergissingen gepaard. Vergissingen die niet omzeild kunnen worden, omdat wij nu eenmaal denken, zoals wij denken.

Meer hebben wij nog niet,ook al geloven wij dat zelf niet, omdat wij immers zowat barsten van liefde, geluk en wijsheid. Laten wij nu maar vragen om wijze begeleiding verdorie, weer dat hoofdbuigen? - laten wij nu maar hopen dat er niets echts hoogs en geestelijk belangrijks in onze buurt komt, zolang wij nog op die cursus zitten en niet gediplomeerd en bevoegd zijn tot het doen van 'grote operaties'. Laten wij maar zo gauw mogelijk door krijgen dat wij het best af zijn, als wij ons richten op ons eigen leven, op onze eigen 'Tour de Golgotha'. Dat wij maar zo lief en eenvoudig mogelijk mogen zijn en dan....; ach hier en daar een noodverbandje aanleggen, daar kan je geen kwaad mee, nietwaar?

Als dat even mis gaat is er 'geen man overboord'. Maar 0 wee, als je nu te maken hebt met waarachtige grootheid... 0, God, als je in die onstabiele periode per ongeluk wat eigenlijk niet kan binnenloopt in zo'n onaanzienlijk incognito van Christus' Universiteit? Wat nu als je even de poort inloopt van het grote universele geluk en daar eventjes iets, al is het maar een heel klein steekje, laat vallen.

Wij spreken nog maar niet van grote blunders. Wat gebeurt er nu, wanneer je zoals een Judas Iskarioth, een MEESTER zo nodig even meent te moeten aansporen? Waarom vertellen de meesters dat verhaal zo uitvoerig aan ons? Waarom lezen wij zo uitgebreid over het oude Egypte en worden wij zo intensief 'lastig gevallen' met dat kwade uit die lang vervlogen tijd? OPDAT WIJ ZULLEN WETEN wat het betekent om je vingertjes te branden aan Goddelijke Zaken.

Opdat wij diep in ons zullen voelen wat het betekent bezig te zijn met gevoelens ver boven onze eigen stand!)

 

Dat lieve mensen moeten wij leren.